شجاع الدین لشگرلو

وى در سال 1324 (ه.ش) در تهران تولد یافته و از هفت سالگى به آموختن ویولن (موسیقى ایرانى) نزد شادروان حسین یاحقى پرداخت. در سیزده سالگى وارد هنرستان موسیقى ملى شده و آموختن این ساز را با متدهاى كلاسیك (بین‏المللى) نزد«والودیا تارخانیان» فراگرفته و پس از آن در كلاس‏هاى آزاد اساتیدى چون «حشمت سنجرى» و چند تن دیگر خارجى به آموختن ادامه داد. از سال 1346 بنابه علاقه‏ى وافرش به موسیقى ایرانى وارد اركسترهاى: گلها، فارابى، باربد، صبا و اركستر بزرگ رادیو تلویزیون شده و اغلب با سمت «سولیست» و «كنسرت مایستر» در آن اركسترها به كار پرداخت و باید گفت كه به حق، وى از معدود كسانى است كه با تكنیك درخشان و توانایى كم‏نظیرش در نوازندگى، توانسته است به خوبى از عهده‏ى اجراى آثار جدى و فنى آهنگسازان تحصیل كرده و متخصص برآید. مانند قطعات: «بزندان» اثر صبا (با تنظیم دهلوى). چهار مضراب حجاز (از حنانه). چهارگاه (از فخرالدینى) و فانتزى ویولن و اركستر در ماهور از ملاح (تنظیم حنانه) كه قطعه‏ى اخیر چندى پیش به مناسبت اولین سالگرد درگذشت شادروان مرتضى حنانه توسط اركستر سمفونیك تهران و با تك‏نوازى او اجرا شد. در اینجا پرداختن به این نكته كه: چرا كسانى مانند او از شهرت لازم و كافى در نزد همگان برخوردار نبوده‏اند ضرورى به نظر مى‏رسد و پاسخ این است كه: یكى از لوازم اشتهار و شناخته بودن یك هنرمند، ارائه و اجراى مداوم و پى‏گیر قطعات مختلف است تا نام و آثارش در ذهن همگان جاى‏گیر شود، اما كسانى مانند او كه طالب كیفیت كارند نه كمیت، نمى‏توانند به اینگونه شهرت‏ها برسند. چرا كه آثار جدى و فنى كم است و كسانى چون او از اجراى قطعات معمولى و كم‏ارزش روى گردان. وى در سال 1354 در هنرستان موسیقى ملى به تدریس پرداخت و در سال 1355 با سمت كارشناس موسیقى به شهر كرمان رفت و اكنون تنها به ساز خود و تدریس تعدادى هنرجو مشغولیت و دلخوشى دارد.

تبلیغات در راسخون